Belofte maakt schuld
Niet wetend of ik mijn gemaakte belofte aan jullie kon nakomen, het was ook wel een voorbarige uitspraak, heb toch maar iedere dag een notitie of wat gemaakt zodat ik in ieder geval terug kon denken aan de momenten dat ik dat deed. Ik ben een dagelijkse bezoeker van de site en zie de foto’s die van de inrotaties gemaakt zijn. Inrotaties, ik vind dat nog steeds een vreemde naam voor het vertrek van militairen naar een uitzendgebied. Ik heb het me een keer laten uitleggen tijdens een contactdag. De militair roteert in en als ze terugkomen roteren ze uit. Voor het thuisfront gaan de militairen weg-uit. Nog steeds onlogisch maar het heeft een naam. Ik zie, ik denk en de spanning in mij stijgt.
Terugblik
Bink gaat voor een tweede keer weg, de vorige keer zijn wij ‘zijn familie’ in het holst van de nacht naar de kazerne gereden om daar een beetje sip afscheid te nemen voor een maand of 5. Ik was bij zijn vertrek heel nauw betrokken, hij woonde nog thuis en dan bespreek je veel dingen die je bezig houden. Ja, ook over de onderwerpen waar je het eigenlijk niet over hebben wilt, wij hebben voorgedacht over; Wat als en het Hoe. Samen de hele vragenlijst ingevuld van a tot z, de belangrijke papieren gecontroleerd, afspraken gemaakt en de tijd vloog voorbij. De vertrek datum was er heel snel. Bij het afscheid op de kazerne regende het pijpenstelen, Bink zit al in de bus en mij bekruipt het gevoel…Oh jee, dat zal toch geen slechte voorbode zijn? Er maalt van alles door mijn hoofd, loop in gedachten het check lijstje af, kijk naar de familieleden, zie de tranen, geef troost waar nodig en als de bus het terrein al af is dringt alles pas goed tot mij door. Hij is weg, weg voor lange tijd. Natuurlijk is hij wel eens 3 weken weggeweest met vakantie, was hij inwonend tijdens de opleiding, op oefening naar Duitsland, maar 5 maand is wel erg lang. Gelukkig heb ik nog een foto gemaakt van de kinderen samen. Ik recht mijn schouders en prent mijzelf in ‘Het is zoals het is en het komt zoals het komt’. Een knuffel en kus als de anderen vertrekken en dan zelf met de auto terug naar Brabant, alleen met mijn gedachten. 1 telefoontje, 4 e-mail berichtjes, 8 chat sessies, 16 pakketjes, 1 thuisfrontcomité kaars, 8 Monitoren, ± 30 defensiekranten, 1 Contactdag, 1 Midtermdag en 1 Informatiedag over de terugkeer en 324 Afghanistan nieuws berichten later op het web kon ik mijn Bink weer in de armen sluiten en danken voor zijn veilige terugkeer.
Voorbereiding
Toen woonde hij nog thuis, het lijkt alweer zo’n tijd geleden. Nu Bink zijn eigen stekkie heeft en daar samen met zijn vriendin een toekomst gaat bouwen heeft hij zijn moeder niet meer zo nodig. Loslaten heet dat zo mooi, maar ja, doen moeders dat wel ooit helemaal? Toen Bink tijdens de verjaardag van zijn vriendin vertelde dat hij weer naar Afghanistan zou gaan en dat het volgend jaar ergens tussen maart en mei zou zijn hoopte ik toch een beetje dat hij mij, ons op tijd en volledig zou gaan informeren. Natuurlijk heeft hij een vriendin en met je partner bespreek je alles en stem je de nodige dingen af, maar toch. Ik denk dat ik begin december te horen kreeg wanneer de eerste informatie dag zou zijn. Hij vond het niet nodig dat de hele familie weer zoals de eerste keer kwam opdraven. Ik wilde er heel graag heen, misschien dat ik nog zaken te horen kreeg die ik de eerste keer gemist had. Achteraf heeft hij het toch zeer op prijs gesteld dat ik er was. Daar doe je het voor toch!
Nu weten wij de vertrek datum. Wij, Bink en ik, hebben niets besproken, afgesproken of doorgesproken . Ik heb niet kunnen of mogen helpen bij de voorbereiding want dat is mijn taak niet meer. Als ik er al vragen over stelde dan kreeg ik antwoorden als: Is geregeld, komt voor elkaar, moet ik nog tijdens het verlof doen of gaat volgende week gebeuren. Hij is helemaal niet meer met ons bezig, maar met zijn hoofd al in Afghanistan alles aan het voorbereiden.
Aftellen
Nog even dan moet ik gaan aftellen, nog 3,2,1 voor hij vertrekt en dan………………………afwachten wat er komen gaat met allemaal vragen in mijn hoofd. Wat gaat er deze Missie allemaal gebeuren, hoe reageert de Taliban op de aankondiging van het mogelijk niet verlengen van de Nederlandse bijdrage aan ISAF, hoeveel extra gevaar lopen mijn Bink en zijn groep en alle andere helden daar in dat verre land van de Afghanen, ik maak me meer zorgen dan de vorige keer en dat voelt niet fijn.
Het kost mij moeite om te denken ‘Het is zoals het is en het komt zoals het komt’
Tot de volgende keer
Colinda
