Ze is weer thuis
En daar kwam ze de trap af met een brede glimlach. Pffffffffff. Wat ben je intens blij je dochter weer te zien, tussen andere lachende militairen. Een hele drukte op het vliegveld van familieleden, vrienden en collegae. Het zit er op.
Een snelle omhelzing en dan vragen op haar afvuren: “Hoe gaat het met je?”
Een van de eerste opmerkingen van haar was hoe goed het was om enkele dagen op een nog zonnig vakantie-eiland te verblijven. Goed om niet gelijk in Nederland aan te komen maar eerst nog even uitblazen; je eigen kloffie aan te trekken, luieren bij het zwembad, nog wat inkopen te doen en in de stad een drankje te kunnen drinken.
Voor aankomst de collegae begroet (meen dat het er minstens 10 waren) en hen bedankt voor de support die ze vanuit het peloton hebben gegeven. Een goede zaak.
Nu voor haar belangrijk om lekker je ding te kunnen doen , terug te kijken en de draad langzamerhand weer op te pakken en dan, wanneer ze weer zover is, aan te geven en op zoek te gaan naar een nieuwe functie.
Terug kijkend hebben wij de indruk als thuisblijvers dat ze veel heeft mee gemaakt, veel heeft geleerd en bijzondere ervaringen heeft opgedaan. Vaak interessante belevenissen, heel soms tegen minder prettige zaken aangelopen. Wij hopen dat de positieve gebeurtenissen de overhand krijgen.
Als thuisblijvers hebben wij haar gemist. Vaak zijn het de kleine dingen. Met haar verjaardag was ze er niet; soms kon enkel vanaf een grote afstand een bemoedigende boodschap worden verstuurd en het bieden van een schouder om even stoom af te blazen was niet mogelijk. Dat is nu voorbij.
Trots zijn we op haar wat zij, samen met de vele collegae heeft kunnen doen. Zinvol is het geweest om daar te zijn voor de plaatselijke bevolking. Zij hebben als vertegenwoordigers van ons land aangetoond dat het meer dan een goede zaak is om een steentje bij te dragen aan de situatie aldaar. Hulde voor allen die daar geweest zijn en hun taak hebben verricht. Ook hulde aan de collegae daar die er voor hebben gezorgd dat, naast het vele werk, ook tijd was om te ontspannen. Belangrijk was dat zeker.
Hopelijk dat de volgende groep verder kan gaan met de ingeslagen weg.
Het is voor ons tevens leuk geweest een aantal columns te schrijven over de missie van onze dochter en onze gevoelens daarbij als thuisfront. Wij hopen dan ook dat u als lezer een en ander heeft kunnen herkennen en met plezier de columns heeft gelezen.
Wellicht tot een volgende keer.
Het thuisfront
ANDOR
Wat hebben we al gedaan?
